تعهدات اقلیمی کشورها فقط روی کاغذ خوب است؛ عمل کردن، دردسر بزرگ!

سال‌هاست که کشورهای مختلف پای برگه‌های تعهدات اقلیمی امضا می‌گذارند، قول می‌دهند که تولید گازهای گلخانه‌ای را کاهش دهند و به استقبال انرژی‌های پاک بروند. اما آمار و ارقام نشان می‌دهد که خیلی از این قول‌ها، فقط روی کاغذ خوش آب و رنگ است. در عمل، خیلی از کشورها، مخصوصاً قدرت‌های بزرگ اقتصادی، همچنان به سوخت‌های فسیلی وابسته‌اند و در عمل خبری از کاهش آلودگی نیست.

نمونه بارزش، رویکرد جدید دولت آمریکاست که اخیراً یکی از مهم‌ترین پایه‌های علمی تنظیم گازهای گلخانه‌ای را لغو کرده. این تصمیم به این معناست که کارخانه‌ها و نیروگاه‌های آمریکایی دیگه ملزم به رعایت استانداردهای سختگیرانه در مورد انتشار کربن نیستند. از طرف دیگه، کشورهای در حال توسعه می‌گویند که اول باید توسعه پیدا کنند، بعد به فکر محیط زیست باشند. این یعنی همه دارن تقصیر رو میندازن گردن دیگری و زمین داره دود می‌شه.

برای فرار از این بن‌بست، باید یک کار کرد: تقویت نهادهای فراملی و معاهدات الزام‌آور. تا وقتی که تخریب محیط زیست هزینه نداشته باشه و پایبندی به تعهدات اقلیمی سود مشخصی برای کشورها نداشته باشه، اوضاع به همین منوال پیش می‌ره. شاید وقتش رسیده که وجدان عمومی جهانی، کار را از دست سیاستمداران بیرون بیاره و خود مردم، با انتخاب‌های روزمره‌شان، آینده بهتری برای سیاره بسازند.

تعطیلات آخر هفته رو بریم تو طبیعت، بعد ببینیم چه بلایی سرش اومده.